پیش از فروش

سؤال‌های ارزیابی که خریدار را کلافه نمی‌کنند

فهرست کوتاه سؤال‌هایی که واقعاً معامله را پیش‌بینی می‌کنند، و سؤال‌هایی که فقط خریدار را معطل می‌کنند.

· 5 دقیقه مطالعه · ویراستار: Max

ارزیابی سرنخ وجهه خوبی ندارد. شبیه همان بخشی به نظر می‌رسد که غریبه‌ای پیش از گفتن هر چیز مفیدی بودجه شما را می‌پرسد، و خریداران یاد گرفته‌اند آن را تشخیص دهند.

دلخوری از سؤال پرسیدن نیست. از سؤال‌هایی است که فقط به درد فروشنده می‌خورند و نه هیچ‌کس دیگر. خریداری که به «بودجه شما برای این پروژه چقدر است» پاسخ می‌دهد، در ازای این افشاگری چیزی نمی‌گیرد. خریداری که به «مدل 40 میلی‌متری است یا 50 میلی‌متری» پاسخ می‌دهد، دو دقیقه بعد قیمت درست را می‌گیرد.

کل هنر در همین تفاوت است.

ارزیابی واقعاً برای چیست

ارزیابی به یک سؤال پاسخ می‌دهد: آیا این درخواست باید یک ساعت از وقت یک فرد کاربلد را بگیرد، یا یک پاسخ استاندارد دودقیقه‌ای را؟

این یک تصمیم تخصیص منابع است، نه یک آیین. در شرکتی پنج‌نفره، توجه کمیاب‌ترین ورودی است، و پخش کردنش به‌طور مساوی میان همه درخواست‌ها مطمئن‌ترین راه برای از دست دادن درخواست‌های خوب است.

پس ارزیابی خوب با یک معیار سنجیده می‌شود: آیا پاسخ، کار بعدی شما را تغییر می‌دهد؟ اگر هر دو پاسخ به یک قدم بعدی منجر شوند، آن سؤال تزئینی است. بیشتر متن‌های استاندارد در بیشتر سؤال‌هایشان از این آزمون رد می‌شوند.

چهار سؤالی که معامله را پیش‌بینی می‌کنند

در بیشتر کسب‌وکارهای کوچک و متوسط، چهار واقعیت تقریباً همه کار پیش‌بینی را انجام می‌دهند. بقیه فقط پالایش است.

دقیقاً چه چیزی. محصول، مدل، تعداد یا دامنه کار. نه «دنبال چه هستید» بلکه نسخه مشخصش: چند تا، کدام سایز، چه کاری. این سؤالی است که قیمت دادن را ممکن می‌کند، و خریداران راحت‌تر از همه به آن پاسخ می‌دهند چون فایده‌اش روشن است.

تا کی. زمان‌بندی یک معامله زنده را بهتر از هر نشانه دیگری از یک جست‌وجوی صرف جدا می‌کند. خریداری که تاریخ دارد دلیل دارد؛ خریداری که تاریخ ندارد فقط علاقه دارد. هر دو سزاوار پاسخ‌اند، فقط یکی سزاوار یک ساعت.

چه کسی تصمیم می‌گیرد. اگر بد پرسیده شود، توهین است. اگر به شکل «کس دیگری هم هست که باید پیش‌فاکتور را ببیند؟» پرسیده شود، لطف است: پیشنهاد می‌دهید چیزی بنویسید که بتوانند برای دیگران بفرستند.

اگر هیچ کاری نکنید چه می‌شود. کم‌استفاده‌ترین سؤال در فروش. محرک واقعی را آشکار می‌کند: دستگاهی که خراب شده، قراردادی که در حال انقضاست، یک مقررات، یک شکایت. خریداری که پاسخی برای آن ندارد، به این زودی نمی‌خرد، هر قدر هم گفتگو گرم به نظر برسد.

چهار سؤال، هیچ‌کدام ناخوشایند، و همه‌شان تغییردهنده قدم بعدی.

یک سؤال وقتی جایش را به دست می‌آورد که پاسخش قدم بعدی را تغییر دهد. اگر ندهد، دارید داده جمع می‌کنید، نه ارزیابی.

سؤال‌هایی که خریدار را معطل می‌کنند

بعضی سؤال‌ها از بی‌فایده هم بدترند: هر کدام اصطکاک اضافه می‌کنند و چیزی نمی‌خرند.

  • «بودجه شما چقدر است؟» به‌عنوان شروع. بیشتر خریداران نمی‌دانند، و آن‌هایی که می‌دانند به یک غریبه نمی‌گویند. یک محدوده قیمت بدهید و بگذارید واکنششان به شما بگوید.
  • «چطور با ما آشنا شدید؟» برای بازاریابی مفید است، این‌جا بی‌ربط است، و درست در لحظه‌ای می‌رسد که خریدار پاسخ می‌خواهد. بعد از معامله بپرسید.
  • هر چیزی که از قبل در فرم آمده است. پرسیدن دوباره نام یا شرکتی که خریدار همین الان تایپ کرده، نشان می‌دهد کسی نگاه نکرده است.
  • سؤال‌هایی با یک پاسخ قابل قبول. «شما تصمیم‌گیرنده هستید؟» از همه بله می‌گیرد، از جمله از کسانی که نیستند.
  • شش سؤال در یک پیام. حتی سؤال‌های خوب هم به‌صورت یکجا شکست می‌خورند. شبیه فرم درخواست به نظر می‌رسد، و پاسخ‌ها به همان نسبت کم می‌شوند.

ترتیب از جمله‌بندی مهم‌تر است

ترتیب از عبارت‌پردازی مهم‌تر است و از یک قاعده پیروی می‌کند: پیش از اینکه بپرسید، چیزی بدهید. یک تبادل اول مفید این‌طور پیش می‌رود.

  1. به هر چیزی که پاسخ‌دادنی است پاسخ دهید. محدوده قیمت، موجودی، زمان تحویل، اینکه اصلاً آن کار را انجام می‌دهید یا نه. هزینه‌ای ندارد و ثابت می‌کند پاسخ برمی‌گردد.
  2. تنها سؤالی را بپرسید که قفل قیمت را باز می‌کند. معمولاً تعداد، مدل یا دامنه کار.
  3. در عوض چیزی بدهید. یک عدد، یک محدوده، پیوندی به همان محصول دقیق.
  4. سؤال دوم را بپرسید، حالا که خریدار شواهدی دارد که پاسخ دادن می‌ارزد.

بیشتر متن‌های آماده این را برعکس می‌کنند و با سؤال‌ها شروع می‌کنند. نتیجه، ریزشی میان پیام اول و دوم است که فروشنده آن را به گردن کیفیت سرنخ می‌اندازد.

سؤال‌ها را با کانال جور کنید

همان چهار واقعیت بسته به جایی که گفتگو انجام می‌شود، به برخورد متفاوتی نیاز دارند.

  • WhatsApp و Telegram. در هر پیام یک سؤال، بدون فرم. یک بسته چهارسؤالی، چه انسان نوشته باشد چه نه، شبیه بدترین حالت یک ربات به نظر می‌رسد.
  • ایمیل. دو سه سؤال در یک پیام اشکالی ندارد؛ انتظار می‌رود هر رفت‌وبرگشت پرمحتوا باشد. شماره‌گذاری‌شان کنید.
  • فرم وب. سه فیلد فرمی است که مردم پر می‌کنند. نُه فیلد فرمی است که مردم رها می‌کنند. هر چیزی فراتر از حداقل باید اختیاری باشد و همین را هم نشان دهد.

خودکارسازی کجا جا دارد و کجا ندارد

دو سه سؤال اول قاعده‌مندند. هر بار یکسان‌اند، فقط به کاتالوگ و فهرست قیمت بستگی دارند و هر دو نفر شایسته در کسب‌وکار شما آن‌ها را یکسان می‌پرسند. همین سپردنشان به نرم‌افزار را معقول می‌کند، از جمله خارج از ساعت کاری، وقتی جایگزینش اصلاً هیچ سؤالی نیست.

سؤال چهارم — اگر هیچ کاری نکنید چه می‌شود — فرق دارد. پاسخش اغلب جمله‌ای است که کسی قصد گفتنش را نداشت، و آنچه اهمیت دارد سؤال تکمیلی است که قضاوت می‌خواهد. این کار یک انسان است، و همان نقطه‌ای که انتقال به کارشناسِ تنظیم‌شده اهمیت پیدا می‌کند.

بیان صادقانه: خودکارسازی ارزیابی را بهتر نمی‌کند. باعث می‌شود اصلاً انجام شود، روی درخواست‌هایی که در غیر این صورت تا دوشنبه منتظر می‌ماندند.

یک ممیزی کوتاه

هر چیزی را که یک درخواست تازه امروز واقعاً دریافت می‌کند بردارید و سه بررسی انجام دهید.

  • برای هر سؤال بنویسید بسته به پاسخ، چه کاری را متفاوت انجام می‌دهید. هر سؤالی را که دو مسیرش یکسان است حذف کنید.
  • بشمارید پیش از اولین سؤال چه چیزی به خریدار می‌دهید. اگر پاسخ هیچ است، ترتیب را عوض کنید.
  • سؤال‌های پیام اول را بشمارید. اگر در یک کانال پیام‌رسان بیش از دو تاست، جدایشان کنید.

بیشتر قالب‌ها با این کار دو سه سؤال را از دست می‌دهند، و پاسخ‌ها به دلیلی روشن بهتر می‌شوند: کار کمتری میان خریدار و پاسخش قرار دارد.

برای آنچه پیش و پس از این مرحله است، مرحله پیش از فروش، به زبان ساده را ببینید.

Axelion در چند ثانیه و در تمام ساعات شبانه‌روز پاسخ می‌دهد. در چت سایت شما جواب می‌دهد، محصول مناسب را از روی صفحه‌های شما پیشنهاد می‌کند، هر سرنخ را ذخیره می‌کند و موارد پیچیده را به تیم شما می‌سپارد. WhatsApp و Telegram در پلن Business. آن را روی سایت خودتان ببینید ←

مقاله‌های مرتبط

مرحله پیش از فروش، به زبان ساده: کار میان علاقه و فاکتورزمان صدور پیش‌فاکتور: ساعت دومی که هیچ‌کس اندازه نمی‌گیرد

→ همه مقاله‌ها