مالی

خدمات مالی: سرعت در برابر انطباق با مقررات

جایی که شرکت‌های تحت نظارت می‌توانند سریع عمل کنند، و جایی که یک انسان باید در جریان بماند.

· 5 دقیقه مطالعه · ویراستار: Max

در بیشتر صنایع، استدلال علیه پاسخ سریع‌تر این است که هیچ‌کس وقت ندارد. در خدمات مالی این است که ممکن است کسی شکایت کند.

این استدلال نیمی درست است، و نیمه نادرستش بخش بزرگی از کسب‌وکار شرکت‌های تحت نظارت را به باد می‌دهد. یک کارگزار، یک وام‌دهنده، یک واسطه بیمه یا یک شرکت مشاوره برای همان درخواست‌هایی رقابت می‌کند که بقیه، و آن‌ها را به همان شکل از دست می‌دهد — با نفر دوم بودن در پاسخ. خریدار به پاسخ از نظر انطباق با مقررات نمره نمی‌دهد. به اینکه آیا پاسخی رسید نمره می‌دهد.

تمرین مفید انتخاب میان سرعت و کنترل نیست. ترسیم دقیق مرز میان آن‌هاست، چون در بیشتر شرکت‌های تحت نظارت این مرز از سر احتیاط کشیده شده، نه بر اساس تحلیل.

دو چیز متفاوت در یک صندوق ورودی می‌رسد

تقریباً هر درخواستی که یک شرکت تحت نظارت دریافت می‌کند، آمیزه‌ای از دو دسته است که هیچ ربطی به هم ندارند.

اطلاعات. چه محصولاتی ارائه می‌دهید؟ به چه مدارکی نیاز دارم؟ یک درخواست چقدر طول می‌کشد؟ با مشتریان کشور من کار می‌کنید؟ کارمزدهایتان چقدر است؟ فرم کجاست؟ اصلاً پرونده من از آن دسته کارهایی هست که انجام می‌دهید؟

مشاوره و تصمیم. چه کار کنم؟ این برای من مناسب است؟ تأیید می‌شوم؟ چه بازدهی باید انتظار داشته باشم؟ کدام گزینه برای شرایط من بهتر است؟

دسته دوم تقریباً در همه حوزه‌های قضایی تحت نظارت است — از طریق الزامات تناسب، مجوز افرادی که می‌توانند مشاوره دهند، تعهدات نگهداری سوابق و قواعد مربوط به نحوه توصیف محصولات. دسته اول، در اکثریت قاطع موارد، نیست. همان مطالب واقعی است که از قبل در وب‌سایت، بروشورها و شرایط شرکت آمده است.

بیشتر شرکت‌ها با هر دو مثل یک چیز رفتار می‌کنند و هر دو را پشت یک انسان صلاحیت‌دار قرار می‌دهند. به همین دلیل یک سؤال ساده درباره مدارک لازم دو روز طول می‌کشد تا پاسخ بگیرد، و متقاضی‌ای که آن را پرسیده تا آن موقع جای دیگری حساب باز کرده است.

ریسک انطباق در خدمات مالی سرعت نیست. گفتن حرف اشتباه است. این دو از هم جداشدنی‌اند، و جدا کردنشان تمام کار است.

یک شرکت تحت نظارت کجا می‌تواند با خیال راحت سریع عمل کند

چند بخش از مراحل پیش از فروش وزن نظارتی اندک و ارزش تجاری قابل توجهی دارند.

  • اعلام دریافت. تأیید دریافت، تعیین انتظار درباره زمان پاسخ یک نفر و گفتن اینکه قدم بعدی چیست.
  • واقعیت‌های منتشرشده. سبد محصولات، شرایط احراز، جدول کارمزدها، مدارک لازم، زمان رسیدگی، حوزه‌هایی که به آن‌ها خدمت می‌دهید — هر چیزی که از قبل در مطالب تأییدشده افشا شده است.
  • توضیح فرایند. یک درخواست چطور پیش می‌رود، در هر مرحله چه اتفاقی می‌افتد، مشتری چه چیزی باید آماده کند.
  • جمع‌آوری مدارک. گفتن اینکه چه مدرک شناسایی و مدرک نشانی لازم است، و دریافتشان از مسیری امن.
  • اولویت‌بندی. روشن کردن آن‌قدر از درخواست که بشود آن را به فرد دارای مجوز درست هدایت کرد، نه به یک صف عمومی.

هیچ‌کدام از این‌ها به قضاوت درباره شرایط مشتری نیاز ندارد. همه‌اش می‌تواند ظرف چند دقیقه پس از درخواست و در هر ساعتی انجام شود، و این مهم است چون منحنی افتی که در پژوهش Lead Response Management به سرپرستی پروفسور جیمز اولدروید و در مقاله «The Short Life of Online Sales Leads» در Harvard Business Review مستند شده، برای خریداران مالی هم صدق می‌کند. آن‌ها فقط بهتر بلدند پشت لحنی رسمی پنهانش کنند.

کجا یک انسان باید در جریان بماند

این مرز وقتی نوشته شود مبهم نیست.

هر چیزی که مشاوره محسوب شود. یک توصیه، نظری درباره تناسب، دیدگاهی درباره اینکه آیا محصولی با شرایط کسی جور است. این همان مرزی است که نظام مجوز برای ترسیمش وجود دارد، و هرگز نباید توسط یک سامانه خودکار، یک کارمند تازه‌کار یا یک صفحه بازاریابی از آن عبور کرد.

هر چیز پیش‌بینی‌کننده. اینکه درخواستی تأیید می‌شود یا نه، بازده چقدر خواهد بود، نرخ پیش از تعیین شدن چقدر است. گمانه‌زنی در این‌جا در ذهن مشتری به قول تبدیل می‌شود.

تصمیم‌های شناخت مشتری. جمع‌آوری مدارک هویتی را می‌شود خودکار کرد. تصمیم درباره اینکه رضایت‌بخش‌اند یا نه، ارزیابی ریسک و قضاوت‌هایی که چارچوب‌های مبارزه با پولشویی به افراد پاسخگو سپرده‌اند را نه.

هر چیزی درباره یک حساب مشخص. موجودی، وضعیت، شرایط شخصی. نه به این دلیل که پیچیده است، بلکه چون اول باید هویت احراز شود، و هزینه اشتباه در آن نشت داده است، نه از دست رفتن یک فروش.

شکایت‌ها و آسیب‌پذیری. هر نشانه‌ای از پریشانی، اختلاف یا آسیب‌پذیری فوراً به یک انسان می‌رسد. این هم در بسیاری از بازارها انتظاری نظارتی است و هم به سادگی کار درست.

ساختن این تفکیک در عمل

سه چیز این جداسازی را واقعی می‌کند، نه نظری.

  1. یک سند مکتوب محدوده. یک صفحه که فهرست کند به چه چیزی می‌شود فوراً پاسخ داد، چه چیزی باید ارجاع شود و متن دقیقی که هنگام سپردن به کارشناس استفاده می‌شود. واحد انطباق یک بار امضایش می‌کند؛ همه مراحل بعدی از آن پیروی می‌کنند.
  2. فقط متن تأییدشده. پاسخ‌های فوری از مطالبی برداشته می‌شوند که از قبل از فرایند تأیید معمول شرکت گذشته‌اند. بدون بازنویسی شرایط محصول، بدون عدد بداهه، بدون خلاصه کردن جدول کارمزدها به چیزی خودمانی‌تر.
  3. ثبت کامل. هر پیام خودکار با زمان دقیقش، در قالبی که بعداً قابل ارائه باشد، ذخیره می‌شود. تعهدات نگهداری سوابق اهمیتی نمی‌دهند چه کسی پیام را نوشته؛ اهمیت می‌دهند که وجود داشته باشد و قابل بازیابی باشد.

دو نکته دیگر هم به‌راحتی از قلم می‌افتد. وقتی مشتریان با یک سامانه خودکار سروکار دارند و نه یک انسان، باید صریحاً به آن‌ها گفته شود — این کار همه‌جا رویه‌ای خوب است و در شمار فزاینده‌ای از کشورها الزام قانونی است. و انتقال به کارشناس چیزی است که شرکت تنظیم می‌کند و برایش نیرو می‌گذارد: کار می‌کند چون کسی در برنامه شیفت برای دریافت ارجاع گذاشته شده، نه چون نرم‌افزار قول می‌دهد یک انسان پیدا شود.

واقعیت رقابت

شرکت‌های تحت نظارت فرض می‌کنند مشتریان کندی را بهای جدیت می‌دانند. بعضی چنین‌اند. بیشترشان این تجربه را با هر چیز دیگری که می‌خرند مقایسه می‌کنند.

متقاضی‌ای که ساعت نه شب درباره مدارک لازم از یک وام‌دهنده می‌پرسد و در دو دقیقه پاسخی دقیق می‌گیرد، پیش از صحبت با هر کسی برداشتی از شایستگی پیدا کرده است. شرکتی که سه‌شنبه پاسخ می‌دهد با همین برداشت رقابت می‌کند، نه با یک صفحه سفید.

هیچ بخشی از نیمه سریع آن تبادل به فرد دارای مجوز نیاز نداشت. به کسی نیاز داشت که یک بار بنشیند و تصمیم بگیرد کدام نیمه کدام است.

Axelion در چند ثانیه و در تمام ساعات شبانه‌روز پاسخ می‌دهد. در چت سایت شما جواب می‌دهد، محصول مناسب را از روی صفحه‌های شما پیشنهاد می‌کند، هر سرنخ را ذخیره می‌کند و موارد پیچیده را به تیم شما می‌سپارد. WhatsApp و Telegram در پلن Business. آن را روی سایت خودتان ببینید ←

مقاله‌های مرتبط

جان سالم به در بردن از موج تقاضا پس از عرضه محصولارزیابی سرنخ‌های مالی بدون ارائه مشاوره

→ همه مقاله‌ها