مالی

ارزیابی سرنخ‌های مالی بدون ارائه مشاوره

چگونه درخواست‌های مربوط به محصولاتی را که مجوز صحبت درباره‌شان را ندارید به‌طور خودکار هدایت کنید.

· 5 دقیقه مطالعه · ویراستار: Max

از یک کارگزار بیمه درباره مستمری بازنشستگی می‌پرسند. از یک وام‌دهنده مسکن درباره رمزارز می‌پرسند. شرکتی که در دو کشور مجوز دارد، از نُه کشور درخواست دریافت می‌کند. هر کسب‌وکار تحت نظارتی جریان ثابتی از پیام‌ها درباره چیزهایی دریافت می‌کند که اجازه صحبت درباره‌شان را ندارد، قاطی پیام‌هایی که از آن‌ها نان می‌خورد.

واکنش غریزی این است که به هیچ‌کدام پاسخ ندهیم تا یک فرد دارای مجوز تک‌تک کلمات را بخواند. این امن است و گران. بیشتر این درخواست‌ها هرگز به آن فرد دارای مجوز نمی‌رسند. در صف می‌مانند، در حالی که فرستنده سراغ جای دیگری می‌رود.

راه سومی هم هست، و با این تشخیص شروع می‌شود که تصمیم درباره اینکه یک درخواست به کجا تعلق دارد، همان کار پاسخ دادن به آن نیست.

ارزیابی سرنخ در یک شرکت تحت نظارت، مسئله مسیریابی است

در یک کسب‌وکار معمولی، ارزیابی سرنخ یعنی روشن کردن بودجه، اختیار تصمیم، نیاز و زمان‌بندی. در یک کسب‌وکار تحت نظارت، این سؤال‌ها در درجه دوم‌اند. سؤال اول مربوط به حوزه صلاحیت است: آیا این درخواست درون محدوده کارهایی است که اجازه انجامشان را داریم، و اگر هست، کدام شخص حقوقی، کدام مجوز، کدام فرد.

پاسخ به آن به مجموعه کوچکی از واقعیت‌ها نیاز دارد که همه‌شان را درخواست‌کننده از قبل می‌داند:

  • سؤال به کدام خانواده محصول مربوط است
  • فرد مقیم کدام کشور است، و آیا آن بازاری است که به آن خدمت می‌دهید
  • فرد حقیقی است یا شرکت
  • مشتری فعلی است یا جدید
  • درخواست بالاتر یا پایین‌تر از حداقلی است که با آن کار می‌کنید

هیچ‌کدام از این‌ها به نظر دادن درباره شرایط مشتری نیاز ندارد. همه‌اش اطلاعاتی است که او می‌تواند بگوید و شما می‌توانید ثبت کنید. این لایه اداری زیر گفتگوی نیازمند مجوز است، و بیشتر تأخیر همین‌جاست.

چهار نتیجه

تقریباً هر درخواست ورودی در یک شرکت تحت نظارت به یکی از چهار مسیر می‌رسد، و هر کدام را می‌شود پیش از آنکه فرد دارای مجوز آن را بخواند تعیین کرد.

  1. در محدوده. محصول را ارائه می‌دهید، مشتری در بازاری است که به آن خدمت می‌دهید. واقعیت‌ها را جمع کنید، قدم بعدی را تأیید کنید و درخواست را جلوی واحد درست بگذارید.
  2. در محدوده، بازار اشتباه. این کار را انجام می‌دهید، اما نه برای ساکنان آن کشور. ظرف چند دقیقه همین را بگویید. ارزان‌ترین نتیجه خوب ممکن است — درخواست‌کننده دیگر منتظر نمی‌ماند و شما هم سرنخی را که نمی‌توانید تبدیل کنید با خود نمی‌کشید.
  3. خارج از محدوده. محصولی است که مجوز صحبت درباره‌اش را ندارید. صریح رد کنید. مراقب ارجاع غیررسمی به دیگران باشید: در چند حوزه قضایی، معرفی کسب‌وکار به شرکتی دیگر خودش فعالیتی تحت نظارت است، پس از قبل تصمیم بگیرید که اصلاً ارجاع می‌دهید یا نه و به چه کسی، نه اینکه آن را به هر کسی که تصادفاً پاسخ می‌دهد بسپارید.
  4. مبهم یا حساس. هر چیزی که نمی‌توانید دسته‌بندی کنید، هر چیزی که به شکایت، اختلاف یا نشانه‌ای از آسیب‌پذیری مربوط است، هر چیزی درباره یک حساب موجود. مستقیم به یک انسان، بدون تلاش برای پاسخ اول.

سؤال‌هایی که ارزیابی می‌کنند بی‌آنکه مشاوره بدهند

مرز میان ارزیابی و مشاوره آسان‌تر از آن چیزی که بیشتر شرکت‌ها تصور می‌کنند ترسیم می‌شود، و روی کاغذ هم پابرجا می‌ماند.

«مقیم مالیاتی کدام کشور هستید» یک واقعیت است. «می‌خواهید مالیاتتان را کم کنید» دعوت به مشاوره است. «این برای خودتان است یا برای یک شرکت» یک واقعیت است. «چقدر ریسک برایتان قابل قبول است» آغاز یک ارزیابی تناسب است که به یک فرد دارای مجوز و یک فرایند مستند تعلق دارد.

سؤال ارزیابی می‌پرسد چه چیزی از قبل درست است. سؤال مشاوره‌ای می‌پرسد چه باید کرد. اولی کار اداری است. دومی کار نیازمند مجوز.

همین محک برای پاسخ‌ها هم صدق می‌کند. گفتن اینکه به مدرک نشانی و گذرنامه نیاز دارید، واقعیتی است که از قبل در شرایط شما منتشر شده است. گفتن اینکه کدام یک از دو محصول برای کسی مناسب‌تر است مشاوره است، هر قدر هم خودمانی بیان شود یا بدیهی به نظر برسد. اصول سؤال‌های خوب پذیرش در سؤال‌های ارزیابی که جواب می‌دهند آمده است؛ در فضای تحت نظارت فقط هر سؤالی را که پاسخش یک نظر است کنار می‌گذارید.

خوب رد کردن

رد کردن، چه آن را بازاریابی بدانید چه نه، یک بازاریابی است. نسخه‌ای که جواب می‌دهد سه بخش دارد: در چه چیزی نمی‌توانید کمک کنید، به‌جایش چه کاری انجام می‌دهید، و یک در باز.

چیزی نزدیک به این: ما مجوز مشاوره درباره مستمری بازنشستگی را نداریم، پس نمی‌توانیم این درخواست را بپذیریم؛ کاری که انجام می‌دهیم بیمه عمومی برای کسب‌وکارهای کوچک است؛ اگر بخشی از شرایط شما به آن مربوط است، بگویید تا پیگیری کنیم.

پاسخ دادن به این دو دقیقه وقت می‌برد و هزینه‌ای ندارد. سکوت چهار روز طول می‌کشد و به‌جای احتیاط، بی‌کفایتی به نظر می‌رسد.

ماشین‌خوان کردن مرز

دلیل اینکه این کار به‌ندرت خودکار می‌شود فنی نیست. این است که مرز معمولاً در ذهن سه نفر از مدیران ارشد است، نه روی کاغذ. نوشتنش بیشتر کار است.

  • یک جدول یک‌صفحه‌ای از خانواده‌های محصول، که هر کدام با «قابل پاسخ»، «ارجاع» یا «رد» علامت خورده باشد
  • متن دقیق رد کردن، که یک بار از مسیر معمول تأیید شما گذشته باشد
  • فهرستی از محرک‌های ارجاع: لحن شکایت، پریشانی، اختلاف، هر چیزی درباره یک حساب موجود، هر چیزی که به شکل «آیا باید…» بیان شده باشد
  • ثبت کامل، با زمان دقیق، در قالبی که بعداً بتوانید ارائه دهید

وقتی این صفحه وجود داشته باشد، لایه پذیرشی که آن را اعمال می‌کند — Axelion یا هر چیز دیگری — کار دفتری انجام می‌دهد، نه کار تحت نظارت. واقعیت‌ها را جمع می‌کند، جدولی را که واحد انطباق نوشته اعمال می‌کند و پرونده را به یک انسان می‌سپارد. دو شرط همراهش است: به مشتری صریحاً گفته می‌شود که با یک سامانه خودکار سروکار دارد، و انتقال به کارشناس کار می‌کند چون کسی در برنامه شیفت برای دریافتش گذاشته شده، نه چون نرم‌افزار می‌گوید یک انسان پیدا خواهد شد.

بخشی که شرکت‌ها دست‌کم می‌گیرند

مشتری‌ای که ساعت نه شب سؤالی می‌پرسد و در دو دقیقه پاسخی دقیق و مرزبندی‌شده می‌گیرد، پیش از صحبت با هر فرد صلاحیت‌داری، درباره نحوه کار شرکت به یک برداشت رسیده است.

هیچ بخشی از آن تبادل اول به مجوز نیاز نداشت. به کسی نیاز داشت که یک بار بنشیند و بنویسد مجوز از کجا شروع می‌شود.

Axelion در چند ثانیه و در تمام ساعات شبانه‌روز پاسخ می‌دهد. در چت سایت شما جواب می‌دهد، محصول مناسب را از روی صفحه‌های شما پیشنهاد می‌کند، هر سرنخ را ذخیره می‌کند و موارد پیچیده را به تیم شما می‌سپارد. WhatsApp و Telegram در پلن Business. آن را روی سایت خودتان ببینید ←

مقاله‌های مرتبط

خدمات مالی: سرعت در برابر انطباق با مقرراتتجارت الکترونیک: ده سؤال پیش از سبد خرید

→ همه مقاله‌ها